Jakie są przeciwwskazania do podniesienia dna zatoki szczękowej?
4 min read
Podniesienie dna zatoki szczękowej (sinus lift) to zaawansowany zabieg chirurgiczny stosowany w implantologii stomatologicznej w celu zwiększenia ilości kości w bocznym odcinku szczęki. Procedura ta umożliwia wprowadzenie implantów zębowych u pacjentów, u których doszło do zaniku kości wskutek utraty zębów lub naturalnej pneumatyzacji zatoki szczękowej.
Mimo wysokiej skuteczności i przewidywalności leczenia, istnieją określone sytuacje kliniczne, w których wykonanie zabiegu jest niewskazane lub wymaga wcześniejszego przygotowania pacjenta. Prawidłowa kwalifikacja ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa oraz powodzenia terapii.
Skontaktuj się z chirurgia stomatologiczna Piekary Śląskie!
Na czym polega zabieg podniesienia dna zatoki szczękowej?
Zabieg polega na chirurgicznym uniesieniu błony śluzowej zatoki szczękowej (błony Schneidera) oraz wprowadzeniu materiału kościozastępczego w przestrzeń pomiędzy dnem zatoki a uniesioną błoną. W efekcie dochodzi do wytworzenia nowej tkanki kostnej, która umożliwia stabilne osadzenie implantu.
Procedura może być przeprowadzona metodą otwartą (boczne okno) lub zamkniętą (przez łoże implantu), w zależności od ilości dostępnej kości i planu leczenia. Każda z tych technik wymaga jednak odpowiednich warunków anatomicznych oraz ogólnego dobrego stanu zdrowia pacjenta.
Bezwzględne przeciwwskazania do zabiegu
Bezwzględne przeciwwskazania to takie, które wykluczają możliwość przeprowadzenia zabiegu do momentu ich całkowitego wyleczenia lub trwałej eliminacji czynnika ryzyka. Należą do nich:
- aktywne, ostre zapalenie zatoki szczękowej,
- nieleczone przewlekłe zapalenie zatok przynosowych,
- obecność torbieli, guzów lub innych zmian patologicznych w obrębie zatoki,
- niekontrolowana cukrzyca,
- ciężkie zaburzenia krzepnięcia krwi,
- aktywna choroba nowotworowa,
- świeżo przebyta radioterapia w obrębie twarzoczaszki.
W przypadku ostrych stanów zapalnych zatok konieczna jest najpierw konsultacja laryngologiczna i pełne wyleczenie infekcji. W przeciwnym razie ryzyko powikłań, takich jak ropne zapalenie zatoki czy utrata przeszczepu kostnego, znacząco wzrasta.
Względne przeciwwskazania wymagające indywidualnej oceny
Względne przeciwwskazania nie wykluczają całkowicie zabiegu, jednak wymagają szczegółowej diagnostyki, konsultacji specjalistycznych oraz często wcześniejszego leczenia przygotowawczego. Do najczęstszych należą:
- palenie tytoniu,
- nieuregulowana choroba przyzębia,
- bruksizm,
- umiarkowana cukrzyca,
- osteoporoza leczona bisfosfonianami,
- przerost błony śluzowej zatoki,
- alergiczny nieżyt nosa.
Palenie tytoniu znacząco pogarsza proces gojenia oraz zmniejsza angiogenezę, co może prowadzić do niepowodzenia augmentacji. Z kolei przewlekłe stany zapalne w jamie ustnej zwiększają ryzyko infekcji materiału kościozastępczego. W takich przypadkach wdrożenie leczenia periodontologicznego lub ograniczenie palenia poprawia rokowanie.
Znaczenie stanu zatoki szczękowej w kwalifikacji do zabiegu
Stan anatomiczny i czynnościowy zatoki szczękowej ma kluczowe znaczenie dla powodzenia procedury. Ocena radiologiczna, najczęściej w oparciu o tomografię CBCT, pozwala wykryć:
- pogrubienie błony śluzowej,
- przegrody kostne w zatoce,
- niedrożność ujścia zatoki,
- zmiany patologiczne niewidoczne w badaniu klinicznym.
Niedrożność kompleksu ujściowo-przewodowego zatoki może prowadzić do zaburzeń wentylacji i zwiększać ryzyko pooperacyjnych powikłań zapalnych. W takich sytuacjach wskazana jest współpraca z lekarzem otorynolaryngologiem.
Przeciwwskazania ogólnomedyczne a bezpieczeństwo zabiegu
Podniesienie dna zatoki szczękowej jest zabiegiem chirurgicznym, dlatego ogólny stan zdrowia pacjenta musi pozwalać na bezpieczne przeprowadzenie procedury w znieczuleniu miejscowym. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, niewydolnością nerek, chorobami autoimmunologicznymi oraz u osób przyjmujących leki immunosupresyjne.
Istotne znaczenie ma także przyjmowanie leków przeciwresorpcyjnych (zwłaszcza bisfosfonianów dożylnych), które zwiększają ryzyko martwicy kości szczęki. W takich przypadkach konieczna jest dokładna analiza ryzyka i korzyści oraz konsultacja z lekarzem prowadzącym.
Znaczenie właściwej kwalifikacji pacjenta
Kluczowym elementem minimalizującym ryzyko powikłań jest prawidłowa kwalifikacja do zabiegu. Obejmuje ona szczegółowy wywiad medyczny, badanie kliniczne, diagnostykę radiologiczną oraz – w razie potrzeby – konsultacje specjalistyczne.
Indywidualne podejście pozwala określić, czy przeciwwskazanie ma charakter czasowy i możliwy do wyeliminowania, czy też całkowicie wyklucza leczenie implantologiczne w danym obszarze.
Najważniejsze wnioski dotyczące przeciwwskazań do podniesienia dna zatoki szczękowej
Podniesienie dna zatoki szczękowej jest skuteczną i bezpieczną metodą odbudowy kości pod implanty, jednak nie może być wykonywane u każdego pacjenta. Najczęstsze przeciwwskazania obejmują aktywne stany zapalne zatok, poważne choroby ogólnoustrojowe oraz niekontrolowane schorzenia metaboliczne.
W wielu przypadkach przeciwwskazania mają charakter względny i po odpowiednim leczeniu przygotowawczym możliwe jest bezpieczne przeprowadzenie zabiegu. Ostateczna decyzja zawsze powinna być poprzedzona dokładną diagnostyką oraz indywidualną oceną ryzyka, co zwiększa przewidywalność i długoterminowy sukces leczenia implantologicznego.
Przeczytaj także ➡ https://xn--tuobok-qpb.pl/metody-odslaniania-zebow-zatrzymanych-stosowane-w-stomatologii/
